اگه بهت بگم که هر چیزی که تجربه می‌کنی،از آدم‌ها گرفته تا اتفاقات و شرایط،برات «پیش نمیاد»، بلکه «توسط تو» رقم می‌خوره چی؟
اگه بگم زندگی‌ات تصادفی نیست و فقط بازتابی از دنیای درونی خودته چی؟
حقیقت اینه: دنیا، فیلم ذهنی توست؛ یک تصویر زنده و واقعی از فکرها، باورها، فرض‌ها و گفت‌وگوهای درونی‌ات.
زندگی آینه‌ست، نه معما
همون‌طور که پرده‌ی سینما چیزی رو نشون میده که توی فیلم ضبط شده، واقعیت بیرونی تو هم بازتاب‌دهنده‌ی همون فیلم ذهنی‌ایه که توی آگاهی‌ات داره پخش میشه. ذهن تو همون دستگاه پروژکتور (پخش‌کننده) است. باورهای تو، فیلم‌نامه‌ی این زندگی‌ان. احساساتت، موسیقی متن این فیلمه و فرض‌های ذهنی‌ات، گره‌های داستانی رو مشخص می‌کنن.
«آن‌چنان که آدمی در دل خود می‌اندیشد، همان‌گونه است.» (امثال ۲۳:۷) این فقط یک فلسفه نیست؛ این یک «قانون» است. قانون آگاهی، قانون باور. همون لحظه‌ای که گفت‌وگوی درونی‌ات رو تغییر بدی، دنیای بیرونی‌ات شروع به تغییر می‌کنه. چرا؟ چون دنیا هیچ راهی نداره جز اینکه اون چیزی رو بهت بازتاب بده که تو دائماً بهش به عنوان یک حقیقت قطعی باور داری.
تو نویسنده، کارگردان و بازیگر اصلی هستی
تو فقط یک شخصیت فرعی توی این فیلمی که اسمش زندگیه نیستی؛ تو نویسنده، کارگردان، تدوین‌گر و بازیگر نقش اصلی هستی. هر نقشی که توی ذهنت برای خودت انتخاب کنی، همون نقشی میشه که در واقعیت تجربه می‌کنی.
اگه خودت رو «قربانی» ببینی، زندگی سکانس‌هایی رو بهت نشون میده که این رو ثابت کنه.
اگه خودت رو «پیروز» ببینی، زندگی خودش رو جوری تغییر میده که از این پیروزی حمایت کنه.
اگه توی ترس زندگی کنی، دنیا برات تهدیدآمیز به نظر میاد.
اگه توی ایمان زندگی کنی، دنیا برات تبدیل به زمین بازی معجزات میشه.
به‌خاطر همینه که «نوسازی ذهن» یه انتخاب اختیاری نیست؛ بلکه یک نبرد معنویه. این تنها راهیه که می‌تونی فیلم‌نامه‌ی زندگی‌ات رو بازنویسی کنی.
«شکل این دنیا رو به خود نگیرید، بلکه با نوسازی ذهن خود، دگرگون شوید.» (رومیان ۱۲:۲)
دنیای درونی‌ات، فیلم‌نامه‌نویس زندگی توست
هیچ‌چیز وارد دنیای تو نمیشه، مگر اینکه اول توی ناخودآگاهت ثبت شده باشه. هر فکری که مدام تکرار می‌کنی و هر فرضی که به‌عنوان حقیقت می‌پذیری، همون صحنه‌ای میشه که فردا قراره توش قدم بگذاری.
پس از خودت بپرس: همین الان داری چه فیلم ذهنی‌ای رو پخش می‌کنی؟
آیا پر از محدودیت، ترس، کمبود و سختیه؟
یا فیلمی از ایمان، شادی، موفقیت، آرامش و فراوانیه؟
اگه از فیلمی که داری توش زندگی می‌کنی خوشت نمیاد، با «پرده‌ی سینما» (اتفاقات بیرونی) نجنگ؛ «فیلم‌نامه» (ذهنیتت) رو عوض کن.
قدرت بیرون از تو نیست؛ همین‌جا، در درون توست.
چطور فیلم زندگی‌ات رو عوض کنی؟
۱. گفت‌وگوهای درونی‌ات رو تغییر بده خودگویی‌های تو، در واقع گویندگی داستان زندگی‌ته. به‌جای مرگ، از زندگی حرف بزن. «نمی‌تونم» رو با «من هستم» جایگزین کن.
از زمزمه های زیر استفاده کن، مثل:
«من با ایمان زندگی می‌کنم، نه با چشم‌های ظاهری.»
«همه‌چیز داره به نفع من پیش میره.»
۲. صحنه‌ها رو بازنویسی کن با قدرت تخیلت، اتفاقات گذشته رو بازنویسی کن و صحنه‌های ذهنی جدیدی از اون‌جوری که دوست داری زندگی کنی بساز. طوری اون صحنه رو حس کن که انگار همین الان داره اتفاق می‌افته. در «نتیجه‌ی نهایی» زندگی کن.
۳. توی نقشت بمون مسیر ایمانی تو، نقشیه که باید توی اون باقی بمونی. مهم نیست اطرافت چی میگذره، تو توی اون آگاهی «رسیدن به خواسته» باقی بمون. این بزرگ‌ترین امتحان استادی معنویه.
۴. مراقب احساساتت باش احساسات تو، موسیقی متن این فیلم هستن. احساسات غالب تو، تجربه‌های مشابه رو به سمتت جذب می‌کنن. پس صلح، شکرگزاری و شادی رو انتخاب کن. «بیش از هر چیزی مراقب دلت باش، چون تمام کارهای تو از اون سرچشمه می‌گیره.» (امثال ۴:۲۳)
تو کنترل این ماجرا رو توی دست داری
اتفاقات دنیا «برای» تو رخ نمیده، بلکه «از طریق» تو پاسخ داده میشه. کنترل این ماجرا دست توست. تو می‌تونی با انتخاب اینکه روی چی تمرکز کنی، فیلم رو متوقف کنی، پخش کنی، به عقب برگردونی یا جلو بزنی. وقتی با ایمان زندگی می‌کنی و ذهنت رو با حقیقت نوسازی می‌کنی، شروع می‌کنی به دیدن زندگی از دریچه‌ی «قدرت»، نه «ناتوانی». تو دیگه به شرایط «واکنش» نشون نمیدی، بلکه با «آگاهی» پاسخ میدی.
حرف آخر: فیلم‌نامه رو بازنویسی کن و اون‌طوری که می‌خوای زندگی کن
تو ساخته نشدی که همین‌طوری و تصادفی زندگی کنی؛ تو خلق شدی که «طبق طراحی» زندگی کنی. همون لحظه‌ای که نویسندگی فکرها و باور‌هات رو پس بگیری، حق الهی‌ت رو برای ساختن دنیای خودت پس گرفتی. کتاب مقدس، اون فیلم‌نامه‌ی اصلیه. ایمان، ابرقدرت توئه. تخیل، ابزار توئه. و آگاهی تو، همون حضور الهی‌ایه (مفهوم کامل رجوع شود به اپلیکیشن بخش نمادها)که این نمایش رو کارگردانی می‌کنه.
پس فقط تماشاگر فیلمت نباش؛ اون رو بساز، بازنویسی‌اش کن و با تمام وجود درش زندگی کن. «بر حسب ایمانتان برایتان واقع شود.» (متی ۹:۲۹)
Table of Contents
